RSS
środa, 24 lutego 2010
Pieter Breugel Starszy - Taniec pod szubienicą

Pieter Breugel Starszy - Taniec pod szubienicą, (1568).

Olej na desce, 45,9 x 50,8 cm, Hessisches Landesmuseum, Darmstadt.

Kształt pola obrazowego to prostokąt zbliżony do kwadratu. Dominują kierunki wertykalne, kompozycja zdynamizowana licznymi diagonalami i łukami. Centrum kompozycyjne stanowi szubienica. Kompozycja asymetryczna- skupienie elementów kompozycyjnych z lewej strony obrazu.Llinia horyzontu podniesiona,kompozycja wieloplanowa.

Taniec pod szubienicą  jest ostatnim obrazem Bruegela. Karel van Mander piszę , że artysta zostawił go w spadku żonie ; dodaje tez :  Sroka przedstawia plotkarki , które chętnie posłały by na szubienicę .” Niezależnie od  powyższej interpretacji , w scenie przedstawionej przez Bruegla można dopatrywac się aluzji do prześladowań , jakimi Hiszpanie gnębili wówczas protestantów we Flandrii. Tańczący chłopi –tak jak wodny młyn z nieprzerwanie obracającym się kołem-mogą być symbolem życia , które mimo przeciwności trwa . Jednak przede wszystkim dzieło to przemawia przez swoje piękno . Jego niezwykła harmonia osiągnięta jest dzięki zgraniu subtelnych niuansów pastelowych tonów i precyzji w oddaniu detalu. Plan dalszy otwiera się na wspaniały , lekko zamglony pejzaż , przypominający krajobrazy Leonardo da Vinci . .Podczas gdy szubienica narzuca w pierwszej chwili myśl o przemocy , rozległa dolina , obfitująca w przyciągające oko szczegóły , tchnie spokojem i łagodnością .

W obrazie występuje szeroka gama barwna, przeważają barwy ziemi, wyraźne akcenty kolorystyczne czerwieni i błękitu. Na pierwszym planie barwy ciepłe, na drugim chłodne zgodnie z zasadą perspektywy barwnej, zauważalne kontrasty temperaturowe,  barwy są  stonowane. W światło pada z lewej strony obrazu.

(przesłała Iwona Jakubowiak)

21:06, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Edouard Manet - Śniadanie na trawie

Edouard Manet - Śniadanie na trawie (1862-1863).

Obraz został wystawiony w 1863 r. w Salonie Odrzuconych.  Namalowany w konwencji realistycznej, olej na płótnie o wymiarach 208 na 264 cm z 1863 r.

Obraz przedstawia 3 postacie, kobietę i dwóch mężczyzn siedzących na trawie oraz 4 postać, kobietę schylającą się w oddali. Przed postaciami znajduje się martwa natura złożona z kosza z owocami oraz ubrań siedzącej kobiety, która jako jedyna w towarzystwie jest naga. Wszystkie cztery postacie zamykają się w trójkącie. Mężczyźni są pochłonięci wspólną rozmową, jednak siedząca z nimi kobieta jest jakby nieobecna, spogląda z lekkim uśmiechem na widza. Manet nie przedstawił jej kobiecości jako idealnej, dokładnie odzwierciedlił fałdy na brzuchu i szyi. Druga kobieta brodząca po kolana w rzece lub jeziorze sprawia wrażenie ogromnej, ponieważ malarz nie zastosował się do zasad perspektywy. Obok niej jest zacumowana łódka. Wszystko odbywa się na tle leśnego krajobrazu.

Malując krajobraz, Manet pogwałcił obowiązujące tradycyjne zasady konstruowania perspektywy powietrznej. Pierwszy plan powstającego dzieła należało namalować w ciepłej żółtobrązowej tonacji. Następnie trzeba było przejść stopniowo do planu drugiego, zimniejszego, z reguły zaznaczonego zielenią. A na końcu, posługując się gradacją barw, oddać głębię trzeciego planów za pomocą tonów niebieskoszarych. U Maneta zamiast żółtobrązowej tonacji na pierwszym planie, wzrok przyciąga żywa zieleń, zamiast niebieskawej szarości w głębi dominuje żółte słoneczne światło, pośrodku zaś w błękitnej  wodzie pluska się na wpół rozebrana kobieta. Z płótna wręcz narzuca się cała gama koloru zielonego. Kolory są stonowane, wybija się tylko bijąca blaskiem sylwetka siedzącej kobiety i tworzy silny kontrast ze zgaszoną zielenią drzew i górnych części garderoby mężczyzn. Obraz malowany plamą, twarz siedzącej kobiety zupełnie inaczej niż reszta, bardziej realistycznie, rysunkowo, przez co sprawia wrażenie jakby wklejonej.

Wrażenie spłaszczenia postaci ludzkich jest nasilone przez mimowolne porównanie z koszem owoców z pierwszego planu, który zachował trójwymiarową wyrazistość i został podporządkowany zasadom perspektywy.

Patrząc na obraz możemy odnieść wrażenie, że Manet namalował go tylko aby sportretować nagą kobietę, którą w rzeczywistości była jego kochanka, Victorine Meurent. Śniadanie na trawie nie zostało zrozumiane przez ówczesną publiczność. Uważali, że zostało źle namalowane, a poza tym kobiecy akt jest zupełnie niestosowny na pikniku między dwoma mężczyznami ubranymi w mieszczańskim stylu. Za szczyt złego smaku uznano wesołe spojrzenie modelki, które uznano za bezwstydne i wyzywające.
Tym obrazem Manet zerwał z obowiązującymi od renesansu zasadami perspektywy i proponuje nowy rodzaj organizowania przestrzeni obrazu.

(przesłała Aleksandra Kaczmarek)

20:54, kathleena
Link Komentarze (1) »
poniedziałek, 22 lutego 2010
Vincent Van Gogh - Jedzący kartofle

Vincent Van Gogh - Jedzący kartofle (Zajadacze kartofli), namalowany w kwietniu 1885r w Neunen w Holandii.

Olej na płótnie, 81.5 × 114.5 cm, muzeum Van Gogha w Amsterdamie (stała ekspozycja).

Jest to scena z życia holenderskich wieśniaków zasiadających przy stole do wspólnego posiłku po ciężkim dniu pracy, źródłem światła w pomieszczeniu jest olejna lampa zawieszona nad stołem lekko przesunięta w lewą stronę.
Po wyjeździe z zagłębia węglowego Borinage van Gogh zaczyna interesować się  życiem tkaczy i chłopów. Pragnie zostać realistycznym malarzem życia wiejskiego, pokazać niesprawiedliwość i surowe warunki chłopskiego bytu. Pomysł obrazu powstał  gdy van Gogh przyglądał się rodzinie de Grootów zebranej wokół stołu pod wielką lampą. Chciał przekazać spostrzeżenie,że ludzie jedzący kartofle przy świetle olejowej lampy, biorą pozywienie z tależa, używając tych samych rąk, które służyły im do ciężkiej pracy. Zanim Vincent namalował właściwy obraz wykonał serię przemyślanych szkiców przygotowawczych dłoni oraz twarzy, które wysyłał do konsultacji swojemu bratu Theo. Sam obraz namalowany został od 13 kwietnia do początków maja 1885 r.,potem dokonano jescze kilka drobnych poprawek, postaci nie są wyidealizowane, malarz chciał
je przedstawić takimi, jakimi są naprawdę. Istotna staje się właściwa artyście estetykabrzydoty, pełna deformacji, jaskrawych plam, "wyrywających się" z
mrocznej całości, przyciągających do szczegółów dzieła. Kontrast dla ciemnego, utrzymanego w brązowej tonacji tła stanowią tu jedynie oszczędne plamy żółci. W postaciach nie ma fizycznego piękna. Tych 5 osób to brzydkie, wykoślawione niedostatkiem i ciężką pracą ludzkie figury. Spożywają owoce swojej pracy - ziemniaki - dosłownie z nabożeństwem, ledwie spoglądając na siebie. Światło lampy rozświetla
nieco jedynie stół i drobne płaszczyzny twarzy, rąk, ubiorów. Dostrzegamy tu wiele zaburzonych proporcji - zbyt krótkie ramiona, jakby obrzękłe, krzywe twarze, długie nosy. Akademicy wytykają van Goghowi błędy, jednak to właśnie one decydują o wartości dzieła, ukazują kanon piękna artysty, oparty na realiach otoczenia, na
prawdzie.
Umyślnie wybrano brzydkichmodeli, mieli oni wydawać się naturalni i prawdziwi. stosuje agresywne pociągnięcia pędzlem podkreślając konturem zdeformowanie rąk i zmarszczki żłobiące twarze.charakterystyka postaci- ostra, wyrazista, trochę przesadna -  odbiega wyraźnie od realistycznego stylu holenderskich mistrzów. Utrzymanie obrazu w tonacji mrocznej ochry, rozświetlonej zanikającym światłem, podkreśla nastrój przygnębienia emanujący z nieszczęśliwych wieśniaków.

(przesłała Karolina Miller)

16:23, kathleena
Link Dodaj komentarz »
środa, 17 lutego 2010
Terminy - pastel

Technika malarska oraz środek rysunkowy i malarski w formie kolorowego sztyftu, kredki lub ołówka, służący do nanoszenia kolorowych pigmentów na podłoże. Wytwarza się go poprzez zmieszanie pigmentu, kredy i spoiwa z gumy. Mieszaninę formuje się w wałeczki, a następnie pozostawia do wyschnięcia. Przed wyschnięciem pastele mają konsystencją ciasta, stąd nazwa (wł. pasta — ciasto).

Do pasteli zalicza się:

  • kredki pastelowe — czyste pigmenty z domieszką spoiwa żywicznego. Uzyskuje się dzięki nim czyste barwy i malarski efekt. Twarde kredki (zwane Conté-Carrésa) są czworokątne, miękkie są okrągłe.

  • sztyfty (ołówki) pastelowe — pastele nieco twardsze od miękkich pasteli i oprawione w drewno. Do rysowania i opracowywania szczegółów.

  • pastele olejne — spoiwem są tu oleje. Nadają one pastelom przezroczystości, jednocześnie mocno przyczepiając pigment do podłoża. Pastel olejny dostępny jest w mniejszej gamie kolorów w porównaniu z pastelem miękkim.

  • pastele miękkie — zwane też suchymi, o przekroju okrągłym lub kwadratowym, pierwotny, najbardziej rozpowszechniony typ pasteli. Ma bardzo miękką konstrukcję, jest ona spowodowana użyciem bardzo słabego roztworu gumy jako spoiwa.

  • pastele twarde — większa zawartość gumy powoduje jego dużą twardość. Pastele takie można ostrzyć. Świetnie nadają się do szkiców i rysowania szczegółów

  • pastele wodne — w użyciu od niedawna. Używa się ich jak pasteli olejnych. Po skończeniu pracy, przy użyciu pędzla i wody, kreski zmienia się na lawowane kolorem.

  • pastele kredowe — ze względu na swoje świetliste kolory i wygodny uchwyt jest to bardzo popularny typ pasteli. Czystość pigmentu zachowano dzięki użyciu małej ilości roztworu gumy do związania kolorowej kredy w blok.

  • kredki woskowe — są odporne na wodę. Można ich używać wraz z farbami wodnymi aby uzyskać interesującą fakturę rysunku.

Ta technika subtelnych barw i miękkich przejść znana była już od XV w. ale stała się modna dopiero w okresie rokoka dzięki pełnym wdzięku portretom R. Carriery i J.-E. Liotarda. Następny okres rozwoju pasteli nastąpił dopiero pod koniec XIX w. wraz z fransuskim impresjonizmem; największym miestrzem tej techinki wśród impresjonistów był A. Renoir.

16:11, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - kolor lokalny

Określenie dominujacej barwy przedmiotu w malarstwie. Jest ona niezależna od wpływu światła i cienia lub refleksów innych kolorów.

16:07, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - miedzioryt

(dawne nazwy sztych, kopersztych, łac. cuprum - miedź, niem. Kupferstich) to technika graficzna wklęsła, najstarsza technika graficzna na metalu, stosowana już w XV wieku. Wywodzi się prawdopodobnie z próbnych odbitek otrzymywanych przy stosowaniu techniki niella.

Rysunek wykonuje się rylcem na wypolerowanej płycie miedzianej, z tym że najpierw wycinane są ogólne kontury, później wypełniane modelunkiem. Płytę pokrywa się farbą, po czym usuwa się jej nadmiar tak, że farba pozostaje jedynie w wyżłobionych rowkach. Następnie rycinę odbija się na prasie. Odbitka z takiej matrycy charakteryzuje się cienką ostro zakończoną kreską i nazywana jest również miedziorytem. W XVI - XVIII w. ryciny miedziorytnicze pełniły funkcję ilustracji książkowej oraz planszy kartograficznej. Specjalnym rodzajem miedziorytu jest miedzioryt punktowany, który powstaje przez zastosowanie zamiast rylca, punc o jednym lub kilku ostrych końcach.

16:04, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - kanon

Zespół wzorców, reguł i metod wytwarzania obowiązujących w danym okresie w odniesieniu do przedstawiania ludzkiej postaci, stylu architektonicznego lub wszelkich form artystycznych na określonym obszarze.

Człowiek witruwiański - kanon ciała ludzkiego wg Leonarda da Vinci.

16:01, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - maesta

(wł. Majestat) - to rodzaj malowidła przedstawiający wizerunek Madonny na tronie w otoczeniu aniołów i świętych. Takie obrazy powstawały głównie w XII i XIII wieku. Inne znane Maesty namalowali m. in. Giotto czy Cimabue.

Maestà, Duccio di Buoninsegna, 1308-1311, tempera na drewnie, 370 × 450 cm, Museo dell'Opera del Duomo.

15:48, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - rzeźba

Jedna z dyscyplin zaliczanych do sztuk plastycznych. Odróżnia ją od malarstwa i grafiki trójwymiarowość. Rzeźby są gł. wykonane do oglądania dookólnego, a rzadziej np. do spoglądania na nie z góry czy z dołu. Oprócz tych cech rzeźba może posiadać fakturę (w zależności od użytego materiału) lub kolor (tzw. rzeźba polichromowana). Może być również klasyfikowana ze względu na swoją skalę (np. miniaturowa lub monumentalna). W dawnych wiekach ukształtowały się niezwykle skomplikowane techniki tworzenia rzeźby.

15:40, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Henri Matisse - Taniec

Henri Matisse - „Taniec” (1910r.).

Olej na płótnie, 260 x 391 cm, Ermitaż w Sankt Petersburgu.

Obraz ten jest jednym z najbardziej znanych dzieł malarza, twórcy fofizmu. Widzimy ludzi tańczących w kręgu prowansalski taniec zwany farandola. Artysta ciekawie uchwycił gesty i sylwetki tancerzy prawie unoszących się nad ziemią. Nagie ciała, są tu symbolem wolności, jaką daje taniec. Rozpalone do czerwoności ciała dają wyraz uniesienia i radości, jaka towarzyszy zabawie. Na pierwszy rzut oka obraz zdaje się dość prymitywny w sposobie przedstawiania ludzkich postaci – ale to właśnie synteza jest największą siłą tego obrazu. Wyraziste sylwety i ostry kolor podkreślają dynamikę i energie płynącą z tańca.

1. Opis i cechy kompozycji:
- kształt pola obrazowego to 260 x 391: prostokąt leżący
- kompozycja wielofiguralna, dynamiczna, zamknięta, oparta na elipsie
- silny podział tła na dwie strefy
- dążenie do symetrii
- brak zaznaczonego centrum kompozycyjnego
- głównym elementem kompozycji są sylwetki tańczących postaci ujęte w monumentalnej skali
- obniżona linia horyzontu
- jednoplanowość
- brak tradycyjnych metod ukazania przestrzeni, przestrzeń sugerowana jedynie perspektywą kulisową.

2. Kolorystyka:
- szeroka gama barwna (barwy chłodne i ciepłe)
- kontrast temperaturowy
- występują 3 kolory: zieleń, błękit, czerwień
- równowaga tonów ciepłych i chłodnych
- barwy nasycone
- plamy barwnie zamknięte wyrazistym konturem (cloisonizm).

3. Światłocień i modelunek:
- brak tradycyjnego światłocienia
- synteza światła i koloru (kolor nośnikiem światła)
- światło równomiernie rozłożone.

4. Ekspresja i środki wyrazu artystycznego:
- ruchów postaci tchnie radość
- synteza formy (uproszczenie postaci) deformacja
- dezindywidualizacja (brak cech indywidualnych)
- ekspresja wyrażona ruchami ciała
- fuktura zróżnicowana, momentami prześwieca podłoże
- głównym środkiem malarstwa jest kolor.

(przesłała Martyna Aleksandrowicz)

15:28, kathleena
Link Komentarze (1) »
czwartek, 28 stycznia 2010
KANON CZ.? (od POP ART i NOWY REALIZM do ARCHITEKTURA XX.WIEKU)

Pop art i Nowy Realizm:

- Richard Hamilton[A] Co właściwie sprawia, że nasze mieszkania są tak odmienne, tak pociągające?

- Robert RauschenbergOdaliska, Kanion

- Jasper JohnsFlagi, Cel z czterema twarzami

- Claes OldenburgDwa Cheesburgery, Miękki sedes, Spinacz do suszenia bielizny

- Andy WarholWielka puszka zupy Campbell’s, Autoportret z cieniem, Marilyn Monroe, Nosorożec, Opakowanie płatków Kellogg's, Opakowanie płatków mydlanych Brillo

- Roy LichtensteinA teraz moi mali, za Francję, M – Maybe, Forget, Złota rybka i piłeczki do golfa, Młoda dziewczyna z piłką

- George Segalplakat filmowy Cinema, Stacja benzynowa, Godziny szczytu

- Tom WesselmannKobieta paląca, Martwa natura z szafką

- Edward KienholzSzpital stanowy, Tylne siedzenie Dogde'a

- CesarWielki kciuk

- Allen JonesWieszak na kapelusze, Stół

Fotorealizm:

- Duane HansonTuryści (2), [A] Kobieta z wózkiem na zakupy (2)

- Richard Estes – obrazy z cyklu Pejzaże miejskie, Podwójny autoportret

- Chuck CloseWielki autoportret

Op art:

- Victor VasarelyKompozycja BOO (1978), Arny (Cień)

- Bridget RileyPrąd

- Victor VasarelyAttai

Konceptualizm:

- Joseph KosuthJedno i trzy krzesła

- Jerzy RosołowiczKreatorium kolumny stalagnatowej

- Joseph BeuysKrzesło z tłuszczem

- Roman Opałka1965/1 -

Land art:

- Robert SmithsonSpiralna grobla

- Christo - opakowanie budynku Reichstagu i Pont Neuf

- Richard LongA Crossing Place

- Andrzej Łubowski - Ślady

Architektura 20 wieku:

- Le Corbusier[A] Kaplica Nôtre Dame do Haut w Ronachamp (plan, bryła z różnych stron) (2,3,4,5,6,7), Modulor, Jednostka mieszkalna w Marsylii, dom studentów szwajcarskich w Paryżu

- Renzo Piano i Richard RogersCentrum Pompidou w Paryżu (bryła)

- Jorn Utzon - Opera w Sydney (bryła)

- Charles MoorePiazza d’Italia (Nowy Orlean –USA) (2,3,4,5)

- Maciej NowickiArena Raleigh w Północnej Karolinie

- Eero SarineenŁuk Jeffersona, Lotnisko Keneddy'ego

- Oskar NiemeyerCentrum Kongresowe w Brazylii, Katedra w Brazylii, Centrum Sztuki Niteroi, Budynek kasyna na Maderze

- Oskar Niemeyer i Le CorbusierBudynek ONZ w Nowym Jorku

- Alvar AaltoCentrum kongresowe i Sala Koncertowa w Helsinkach

- Kenzo TangeKatedra NMP w Tokio, Centrum Pokoju w Hiroszimie

- Frank O'GehryMuzeum Guggenheima w Bilbao

20:49, kathleena
Link Dodaj komentarz »
KANON cz.? (od ARTE POVERA do ARTYŚCI POZA KIERUNKAMI)

Arte povera:

- Pistoletto - [A] Wenus w łachmanach

- Reiner Ruthenbeck Sterta popiołu IV

Art brut:

- Jean Dubuffet Kapelusz z kokardą, Pierre Matisse ciemny

Socrealizm:

- Lew Rudniew - Pałac Kultury i Nauki w Warszawie

- Aleksander KobzdejKamieniarze, Podaj cegłę

- Brodsky Lenin w Smolnem

- Wiera Muchina Robotnik i kołchoźnica

Rzeźba XIX i XX wieku (po Rodinie):

- Alexander CalderMobile, Czarna wdowa

- Alberto GiacomettiPostać krocząca, Plac, Las, Pałac o 4 nad ranem, Kobieta z poderżniętym gardłem, Czarna głowa (portret Diego, rysunek)

- Constantin BrancusiKsiężna X, Niekończąca się kolumna, Ptak, Panna Pogany, Pocałunek, Jajo, Nowonarodzony

- Henri MooreSpoczywająca postać, Król i królowa, Rodzina, Pomnik Energii Atomowej

- Barbara HepworthForma zagięta

- Jean TinguelyMetamatic no 1

- Władysław Hasior –  Wyszywanie charakteru, pomnik: Dzieciom Zamojszczyzny (2), Prometeusz (pomnik Ofiarom zbrodni hitlerowskich – społeczeństwo Zakopanego), [dod.] Krajobraz po bitwie, [dod.] Ogniste ptaki, [dod.] Sztandar ofiarny, [dod.] Czarna godzina, [dod.] Gwiazda kurortu, [dod.] Golgota III

- Magdalena AbakanowiczAbakan czerwony, Katharsis (2), Figury tańczące, Ptaki wiadomości dobra i zła, Alteracje (2,3)

- Katarzyna KozyraPiramida zwierząt, Olimpia

- Alina Szapocznikow - Autoportret zwielokrotniony

- Gustaw Zemła Pomnik Powstańców Śląskich w Katowicach (2)

- Jacek WaltośOczekiwanie (rzeźba)

- Igor MitorajEros Spętany, Centaur

- Xawery DunikowskiTchnienie, Kobiety brzemienne, Pomnik powstańców śląskich, Marsz ku słońcu, Głowa matki, głowa Heleny Modrzejewskiej (cykl „Głowy Wawelskie”)

- Jerzy JarnuszkiewiczKompozycja drogowskazowa

- Adam MyjakThanatos

- Mirosław BałkaŚwięty Wojciech

Artyści poza kierunkami:

- Arman Akumulacja dzbanków, Wenus z pędzli, Gwiaździsta noc

- Tadeusz Makowski – Szewc, Powrót ze szkoły, Skąpiec, Czworo dzieci z trąbą, Kapela dziecięca

- Marc ChagallJa i moja wieś, Żołnierz pije, Autoportret z siedmioma palcami, Białe ukrzyżowanie, Wojna, Czas to rzeka bez brzegów, Skrzypek, Trzy świece

- Andrzej WróblewskiUkrzesłowienie, [A] Rozstrzelanie V (2,3)

- Zdzisław Beksińskikompozycja bez tytułu z 1983 roku z katedrą z piszczeli

- Bronisław Linke[A] Autobus

- Jerzy Duda – Gracz [A] Hamlet Polny

- Georg BaselitzPortret Franza Dahlema

- Jean FautierGłowa zakładnika nr 22

- Paul KleeWspomnienie ogrodu, Starodawny dźwięk, Wspomnienie ogrodu, Czerwone i białe kopuły, Maska, Ad Parnassum, Południowe ogrody

- Maurice UtrilloZaułek Cottin

- Henri RousseauŚpiąca cyganka

- Karel AppelHolenderka (ekspresjonizm abstrakcyjny)

19:13, kathleena
Link Dodaj komentarz »
środa, 27 stycznia 2010
Terminy - Krosno malarskie

Nazywane również blejtramem. Jest to rama z listew, zwykle prostokątna, na którą naciąga się i przybija płótno malarskie.

W blejtramach o większych rozmiarach stosuje się dodatkowe listwy poprzeczne zapobiegające odkształcaniu się listew zewnętrznych. Od XVIII wieku stosowane są także od wewnętrznej strony kliny, które pomagają w regulowaniu naprężenia płótna.

10:22, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - Miniatura

(łac. minium) ręcznie malowana ilustracja lub inicjał w średniowiecznym tekście rękopiśmiennym lub małych rozmiarów malowidło, zazwyczaj portretowe, wykonane na pergaminie, w kości słoniowej, metalu czy porcelanie.

Miniatury portretowe rozkwitły w XVI-wiecznej Europie i były popularne zwłaszcza w okresie rokoka i klasycyzmu, w ciągu dwóch następnych stuleci. Wykorzystywano je często do prezentowania sobie oddalonych od siebie osób, szczególnie w celach matrymonialnych, co praktykowały głównie szlacheckie rody.

Pierwsi miniaturzyści używali akwarel, ale potem upowszechniły się miniatury malowane na kości słoniowej i szkliwie. W drugiej połowie XIX wieku rozpowszechnienie fotografii spowodowało stopniowy zanik tej formy twórczości.

Miniatura Jacques Jean-Baptiste Augustin (1799).

10:19, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - Alegoria

Wyraz mający, poza dosłownym, sens przenośny, jednoznacznie określony i ustalony konwencjonalnie. Zwykle występuje w formie personifikacji wyposażonej w określone atrybuty, np. alegoria sprawiedliwości - kobieta z przepaską na oczach, z mieczem i wagą.

Przedstawienia alegoryczne występowały już w sztuce antyku, rozkwit przeżywały od 2. połowy XVI do XVIII w. Wydawano wtedy albumy zawierające opatrzone komentarzami słownymi alegoryczne ilustracje poszczególnych cnót i występków, zmysłów ludzkich, pojęć estetycznych, politycznych czy teologicznych, nauk, sztuk, pór roku itp.

Treść alegoryczna utworu nadaje się do jednoznacznego odczytania. Na alegorii opierają się często bajki. Alegoria związana jest z obiegowymi konwencjami i stereotypami myślowymi oraz powszechną wiedzą o zjawiskach (np. lis w potocznym odczuciu kojarzy się ze sprytem). Alegorią posługiwano się najchętniej w średniowieczu i baroku.

Alegoria różni się od symbolu swoją jednoznacznością.

10:13, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - Fotomontaż

Obraz fotograficzny otrzymany przez sfotografowanie kompozycji utworzonej z wykorzystaniem odbitek fotograficznych, ilustracji, wydruków, innych obrazów itp., a także różnych przedmiotów. Stosowany m.in. jako plakat, ilustracja prasowa, itp. a nawet jako samodzielne dzieło sztuki.

Fotomontaże dotyczą zarówno fotografii cyfrowej, jak i tradycyjnej. Obecnie najczęściej do przygotowywania fotomontaży wykorzystuje się komputery.

Fotomontaże były wykorzystywane do manipulacji faktami. I tak na przykład, KGB usuwało ze zdjęć archiwalnych (metodami ciemni tradycyjnej) wizerunki osób odsuniętych od władzy, co stwarzało wrażenie że takie osoby nigdy nie brały udziału w życiu politycznym.

Fotomontaż ukazujący wygląd podwodnej części góry lodowej.

10:05, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - Drzeworyt

Najstarsza technika artystycznej grafiki powielanej, znana w Europie już od ok. 1400 r. Od tego czasu nie zmieniła się praktycznie także metoda pracy artysty. Funkcję płyty spełnia klocek drzeworytniczy, na którym wyrysowuje się pożądany wzór. Potem ostrymi nożami i żłobkami usuwa się te miejsca, które nie mają być odbite w druku. Właściwy rysunek pozostaje na podwyższeniu i po nałożeniu farby można przenosić go na papier jak wzór z pieczęci. Ta technika, wypróbowana już zresztą wcześniej przy drukowaniu tkanin, zyskała na znaczeniu dopiero wtedy, gdy w 1390 r. w Niemczech rozpoczęła pracę pierwsza papiernia. Był to okres druków ulotnych, które dzięki technice drzeworytniczej mogły powstawać względnie szybko. Te nowe możliwości rozpowszechniania rysunków przyciągały wybitnych niemieckich mistrzów końca XV w. - H. Holbein Młodszy, L. Cranach Starszy, A. Altdorfer, H. Baldung i przede wszystkim A. Dürer wyniesli drzeworyt na niespotykane już później artystyczne wyżyny.
Zastosowanie dodatkowych klocków doprowadziła do rozwoju drzeworytów barwnych, które położyły kres popularnemu dotychczas ręcznemu podmalowywaniu druków (koloryzacja).

10:00, kathleena
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 26 stycznia 2010
Terminy - Atrybut

Znak rozpoznawczy bohatera, bóstwa lub też postaci świętego. Są to najczęściej przedmioty, które w jakiś sposób wiążą się z życiem danej postaci.

-> Atrybuty świętych.

-> Mitologia - atrybuty bogów.

21:57, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - Sygnatura

Sygnatura to własnoręczny podpis albo charakterystyczny znak pozostawiony przez artystę na obrazie, rzeźbie lub innym dziele plastycznym. Może to być pełne imię i nazwisko, samo nazwisko lub monogram. Niektórzy twórcy zamiast podpisu opatrywali swe dzieła jakimś oryginalnym znakiem, na przykład wizerunkiem zwierzęcia lub figurą geometryczną. Malarze umieszczają zazwyczaj sygnatury w obrębie obrazu; bardzo rzadko - na ramie. Czasami na pierwszy rzut oka trudno jest zauważyć podpis artysty, gdyż - wtopiony w kolorystykę kompozycji - bywa niewidoczny.

Najpierw trzeba dokładnie obejrzeć dolną część obrazu, jego lewy i prawy róg. Na obrazie "Klasa tańca" francuski malarz Edgar Degas swój znak umieścił w dolnym lewym rogu. W tym samym miejscu zostawił swoje inicjały Stanisław Wyspiański na obrazie "Macierzyństwo". Czasami sygnaturę można odszukać w samej kompozycji malarskiej. Tak jest w przypadku "Lekcji anatomii doktora Tulpa" Rembrandta van Rijna - podpisu nie ma ani w prawym, ani w lewym dolnym rogu. Artysta umieścił swój znak na karcie widniejącej na ścianie nad głowami lekarzy. Niemiecki malarz i grafik, Albrecht Dürer, swoje prace sygnował zazwyczaj literą "A", z wkomponowaną w nią literą "D". Taki monogram można zobaczyć na jego autoportretach. Rycinę "Adam i Ewa" artysta wyjątkowo opatrzył swym pełnym podpisem - wygrawerował go na tablicy znajdującej się na drzewie, za postaciami Adama i Ewy. Łaciński napis znaczy: "Albrecht Dürer z Norymbergi wykonał w 1504 r." W równie oryginalny sposób holenderski malarz Jan van Eyck oznaczył swój obraz "Małżeństwo Arnolfinich". Nad lustrem wiszącym w komnacie wykaligrafowany jest łaciński napis:"Jan van Eyck był świadkiem", przypominający krojem liter podpisy umieszczane w XV wieku pod dokumentami prawnymi. Może to oznaczać, że sam artysta był świadkiem ceremonii zaślubin, która jest tematem tego obrazu.

Albrecht Dürer "Czterej Apostołowie", 1523 – 26, Stara Pinakoteka, Monachium.
Sygnatura znajduje się w górnym prawym rogu nad postacią apostoła.

Albrecht Dürer "Adam i Ewa", 1504, Museum of Fine Art, Boston
Pełny łaciński podpis malarza wygrawerowany na tablicy umocowanej na drzewie za postaciami Adama i Ewy brzmi: "Albrecht Dürer z  Norymbergii wykonał w X".

20:46, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - Wykusz

Forma architektoniczna wzorowana na budownictwie Bliskiego Wschodu (architektura islamu) stanowiąca wystający z lica elewacji element poszerzający przylegające wnętrze. Zazwyczaj wsparty na wspornikach z oknami lub otworami strzelniczymi, nakryty osobnym daszkiem. Początkowo stosowany w budownictwie obronnym, z czasem (od średniowiecza do baroku) zatracił pierwotne zastosowanie i stał się elementem reprezentacyjnym i ozdobnym w budownictwie mieszczańskim.

20:36, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - Sztafaż

(nm. Staffage od ausstaffieren 'przyozdabiać') postaci ludzkie i zwierzęta oraz dodatkowe, poboczne wątki lub motywy ożywiające kompozycję dzieła artystycznego, nie odciągające jednak uwagi odbiorcy od głównej treści dzieła. Sztafaż nie nawiązuje bezpośrednio do głównego motywu dzieła, a jedynie uatrakcyjnia tło, które mogłoby się wydać puste, monotonne lub zbyt nudne. Sztafaż zastępuje tło czymś ciekawszym, spełniając jednak nadal podstawowe funkcje tła, tak więc użycie sztafażu odbywa się jedynie w warstwie formalnej, a nie znaczeniowej.

Prawidłowe użycie sztafażu pomaga w zachowaniu proporcji i perspektywy kompozycji, pogłębia tło, uwypukla elementy pierwszoplanowe, pomaga w odpowiednim rozplanowaniu akcentów itd., a wszystko po to, aby pozwolić odbiorcy skupić uwagę na tych treściach dzieła i w taki sposób, w jaki zaplanował to sobie twórca.

Sztafaż może być stosowany we wszystkich rodzajach dzieł sztuki.

Przykład pejzażu ze sztafażem – Joachim Patinir, Charon, ok. 1515-1524, Prado

Postacie ludzkie jako sztafaż we współczesnej fotografii.

20:32, kathleena
Link Komentarze (2) »
Terminy - Frotaż

Technika współczesnej grafiki, wynaleziona w latach 1924-1925 przez M. Ernsta. Polega na uwidoczniającym strukturę podłoża (np. fladrowanie drewnianych płyt lub żyłkowanie zeschniętych liści) przecieraniu przenoszonym na papier, na którym następne powstaje rysunek. Połączenie rysunku z partiami przetartymi tworzy nową jakość obrazu nadając mu cechy automatyzmu. Po opublikowaniu pierwszych efektów tej techniki w "Historie naturelle" (1925r.), Ernst zastosował ją także w malarstwie olejnym, odpowiadając tym samym na wzzwanie surrealistów domagających się niekontrolowanego procesu twórczego.

Frottage (fr.) - dobrze znana dzieciom, a spopularyzowana przez surrealistów technika polegająca na odwzorowaniu różnych faktur przez przykrywanie wybranej powierzchni arkuszem papieru i pocieraniu go ołówkiem, kredką lub węglem. Uzyskany w ten sposób "odcisk" najczęściej jest poddawany modyfikacjom lub uzupełnieniom. Po II wojnie światowej frotażem posługiwał się m.in. Jean - Michel Atlan.

20:22, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - Pielgrzymka

podróż podjęta z pobudek religijnych do miejsc świętych. Motywem podjęcia trudu pielgrzymowania może być chęć zadośćuczynienia za popełnione występki lub też chęć wyrażenia prośby, np. o zdrowie, o pomyślność. Pątnicy pielgrzymują również, ażeby wyrazić wdzięczność, np. za urodzenie dziecka, odzyskanie sprawności fizycznej. Pielgrzymowanie wiąże się też ze składaniem wotum w sanktuarium, do którego się wędrowało, jak to ma np. miejsce w katolicyzmie.

Pielgrzymki mogą być zbiorowe lub indywidualne. Pielgrzymki zbiorowe organizowane są przez instytucje religijne. Indywidualni pątnicy mogą też przyłączać się do większych grup pielgrzymich.

W niektórych religiach pielgrzymki mają charakter obowiązkowy, np. pielgrzymka do Mekki w tradycyjnym Islamie.

20:16, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - Kolaż

(również z fr. collage) - technika artystyczna polegająca na formowaniu kompozycji z różnych materiałów i tworzyw (gazet, tkaniny, fotografii, drobnych przedmiotów codziennego użytku itp.). Są one naklejane na płótno lub papier i łączone z tradycyjnymi technikami plastycznymi (np. farbą olejną, farbą akrylową, gwaszem).

Słowo "kolaż" pochodzi z francuskiego "coller" ("klej"). Termin ten został użyty po raz pierwszy przez Georges Braque'a a także Pablo Picasso na poczatku XX wieku, kiedy ta starożytna technika, znana w Chinach 200 p.n.e., stała się częścią sztuki nowoczesnej.


20:13, kathleena
Link Dodaj komentarz »
Terminy - Litografia

Technika graficzna zaliczana do druku płaskiego, gdzie rysunek przeznaczony do powielania wykonuje się na kamieniu litograficznym, także odbitki wykonane tą techniką.

W klasycznej litografii rysunek nanosi się zatłuszczającą kredką lub tuszem litograficznym na kamień — gładko wypolerowany lub przetarty ostrym piaskiem, co daje efekt gruboziarnistej faktury na odbitce. Po wykonaniu rysunku powierzchnia kamienia jest zakwaszana słabym roztworem kwasu azotowego i gumy arabskiej. Dzięki temu niezarysowane partie zostają uodpornione na zatłuszczenie farbą — stają się oleofobowe, a zarazem pozostają hydrofilne, czyli przyjmujące wodę. Wtedy właśnie rysunek zwilża się wodą, po czym nanosi się na niego farbę drukarską, którą przyjmują tylko oleofilowe — niewytrawione, zatłuszczone wcześniej kredką lub tuszem — fragmenty. Odbitki wykonuje się przykładając zwilżony papier do kamienia stanowiącego matrycę i odbijając na prasie litograficznej, która ze względu na kruchość kamienia skonstruowana jest inaczej niż prasa używana w technikach metalowych.

Daumier.

19:59, kathleena
Link Dodaj komentarz »
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 7
| < Kwiecień 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Zakładki:
1.1. STAROŻYTNOŚĆ - EGIPT
1.2. STAROŻYTNOŚĆ - GRECJA
1.3. STAROŻYTNOŚĆ - RZYM
1.4.WCZESNE CHRZEŚCIJAŃSTWO
2.1. ŚREDNIOWIECZE - BIZANCJUM
2.2. ŚREDNIOWIECZE - ROMANIZM
2.3. ŚREDNIOWIECZE - GOTYK
4.1. RENESANS - EUROPA
4.2. RENESANS- POLSKA
5.1. MANIERYZM
5.2. BAROK
5.3. ROKOKO
5.4. KLASYCYZM
5.5. ROMANTYZM
5.6. REALIZM
5.7. SECESJA
5.8. IMPRESJONIZM
5.9. POSTIMPRESJONIZM
6.1. FOWIZM
6.2. EKSPRESJONIZM
6.3. KUBIZM
6.4. FUTURYZM
6.5. DADAIZM
6.6. BAUHAUS
6.7. SURREALIZM
6.8. POP-ART
6.9. HIPERREALIZM
A.KANON DZIEŁ
B.ANALIZA DZIEŁ
C.TERMINY
D.FILMY
Z.inne