Blog > Komentarze do wpisu
Nicolas Poussin - Et in Arcadia Ego

Nicolas Poussin - Et in Arcadia Ego.

1638-1640? / 1650-55?, olej na płótnie, wymiary 121 × 185 cm, Muzeum Luwr, Paryż.

KOMPOZYCJA:
• kształt pola obrazowego (format obrazu): prostokąt poziomy/kompozycja horyzontalna
• kompozycja wielofiguralna w pejzażu
• kompozycja dynamiczna,
• dośrodkowa, asymetryczna; rytmowi
• wyraźne centrum

ŚWIATŁOCIEŃ:
źródło światła poza obrazem, znajduje sie po lewej stronie
światło miękko modeluje kształty, fałdy ubioru, rozproszone
występują kontrasty światłocieniowe
najjaśniejsze punkty stanowia postacie które sa oświetlone a także niebo w oddali

KOLORYSTYKA:
• kolory stonowane, jasne postacie na ciemniejszym tle
• równowaga kolorów ciepłych i zimnych
• kolory nasycone (zwłaszcza w partiach oświetlonych)

ŚRODKI EKSPRESJI I WYRAZ DZIEŁA:
najważniejszymi środkami artystycznymi są rysunek
(linearyzm) i podporządkowany rysunkowi kolor
• wyraźnie wystudiowane pozy
• nastrój uroczysty, podniosły, ważna chwila podkreślona „teatralizacją” wydarzenia
• wrażenie harmonii podkreśla wymowę obrazu

NICOLAS POUSSIN
W czasie nauki Nicolas dostrzega szczególną skłonność do malarstwa. Prawdopodobnie jego rodzice nie byli zadowoleni z decyzji syna, toteż uciekł on z domu jako osiemnastolatek. Jego pobyt w Paryżu nie miał charakteru stałego – Poussin często zmieniał miejsce zamieszkania, a w 1623 r wyjechał z miasta. Artystę zdecydowanie charakteryzowało niezależne usposobienie oraz chęć poznania mistrza na miarę swoich ambicji. Ponadto rozkoszował się jej jasnym kolorytem, beztroską atmosferą i wysublimowaną poezją. Jednak z czasem Poussin odchodzi od takiej konwencji, rezygnuje ze świetlistego kolorytu, zmienia charakter postaci i scenerię obrazów. Obiektem swoich zainteresowań czyni dobrze mu znany antyk, przede wszystkim klasykę rzymską. Oprócz malarstwa zgłębiał także rzymską literaturę, m.in. Tacyta i Owidiusza.
Niespełna kilka miesięcy później przenosi się do Rzymu i zamieszkuje w okolicach Placu Hiszpańskiego, gdzie został już do końca życia. bezustannie studiował sztukę, historię, poezję i mitologię. Korzystał ze źródeł grecko- rzymskich i analizował wyniki badań wykopaliskowych. Dal Pozzo był przekonany o tym, ze tematyka sztuki musi być wzniosła, a jej dydaktyczne i etyczne oddziaływanie stanowiło ogromną wartość, zwłaszcza w malarstwie. Poussin był malarzem o bardzo szerokich zainteresowaniach teoretycznych i stąd przylgnęło do niego miano paintre- philosophe.
Pejzaże Poussina daleko odbiegają od mistrza gatunku – Anniebale Carracciego, gdyż nie są malowane z natury, a stanowią niejako retrospektywy czy wspomnienia. Świadczy o tym chociażby fakt, że na obrazach Poussina zawsze jest ta sama pora roku i dnia. Klasyczna konwencja idealizacji tyczy się nie tylko przedstawianych krajobrazów, ale także, a może przede wszystkim postaci ludzkich.


W twórczości Poussina dwa razy pojawia się motyw Arkadii – w latach 1630-32 r   (w wersji z Chatsworth) oraz 1638-40 r (wersja z Luwru) 121 × 185 cm.
W pierwszej wersji przedstawieni są pasterze, którzy odkrywają grobowiec z niepokojącą inskrypcją, przemawia przez nich strach i przerażenie.
Obraz przedstawia trzech pasterzy i kobietę, którzy znaleźli grób spacerując po swoim raju. Postacie ubrane są w szaty przypominające stroje starożytnych Rzymian bądź Greków - jest to celowe nawiązanie do antyku, z którego wywodzi się motyw Arkadii.
Druga wersja natomiast jest bardziej harmonijna, a pasterze przedstawieni są pogrążeni w głębokiej zadumie i refleksji, porozumiewają się ze sobą za pomocą gestów, a cała kraina przepełniona jest ciszą. Inskrypcja grobowca, której tłumaczenie jest dwojakie (głosi bądź 1. Ja umarły także kiedyś byłem w Arkadii bądź 2. Ja śmierć również jestem w Arkadii) "i ja żyłem w Arkadii", "jestem nawet w raju" (śmierć). jest centralnym elementem, na którym skupiona jest cała uwaga bohaterów, starają się odczytać co jest napisane na grobowcu, w ciszy analizują słowa chcą rozwikłać tajemnicę Śmierci, o której nigdy nie myśleli żyjąc w Raju. Przeraża ich to co widzą. Ich twarze stylizowane są na klasycznych mędrców. Ukazana kobieta ma proste czoło, mocny nos, starannie udrapowane szaty szlachetną posągową postawę, co czyni ją ideałem klasycznego piękna. Koloryt postaci – mocny i czysty jest charakterystyczną cechą warsztatu Poussina. Wszystkie postaci zebrane wokół grobowca są precyzyjnie ukazane z zachowaniem doskonałej równowagi. Ogromne znaczenie ma tu światło generowane za pomocą camera obscura.
w tle dostrzegamy drzewa i góry - typowy arkadyjski pejzaż, to obraz nie jest sielankowy.
Scena ta może kojarzyć się z łacińską sentencją: memento mori - "pamiętaj o śmierci".
Arkadia – fikcyjna kraina, uważana przez poetów za krainę wiecznego szczęścia – ziemski raj, symbol wyidealizowanej krainy spokoju, ładu, sielankowej, wiecznej szczęśliwości i beztroski.

(przesłała Malina)

sobota, 06 marca 2010, kathleena

Polecane wpisy

  • update

    Witajcie drodzy czytelnicy! Niezmiernie się cieszę, że informacje na blogu Wam pomagają, że nadal odwiedzacie stronę mimo braku jakiejkolwiek aktualizacji od po

  • Pablo Picasso przy pracy (film)

    Źródło: "Picasso and Matisse" documentery. Muzyka: James Horner - "Of One Heart Of One Mind" ("A Beautiful Mind" soundtrack). Byk.

  • Vincent Van Gogh - autoportrety (film)

    Vincent Van Gogh Dutch Artist 1853-1890 "Self Portraits" by Philip Scott Johnson.